As it om libben en dea giet, binne de minsken altyd wend om se yn twa tsjinoerstelde utersten op te dielen: it libben is it frisse en waarme moarnsljocht, bloeiende blommen op tûken, en hope fêsthâlden yn palmen; wylst de dea de kâlde en stille nacht is, ferdwûne blêden dy't fan tûken falle, en in ûnûntkomber ein wêrfan wy flechtsje. Dizze ynstinktive eangst makket ús faaks obsedearre mei it ferlingjen fan 'e libbenslingte, mar negearje it ferkennen fan' e djipte fan it libben, en wy binne altyd net ree om it feit te ûndersiikjen dat de dea in ûnmisber diel fan it libben is. Se binne nea skieden fijannen, mar begelieders dy't tegearre bestean en ôfhinklik binne fan elkoar yn 'e syklus fan' e natuer.
De kostberens fan it libben leit net yn 'e ivichheid, mar yn syn einigens en fitaliteit.It libben is in ien-reis. Begjinnend fan 'e gjalp fan' e berte, berikke wy de waarmte en kâldens fan 'e wrâld mei nijsgjirrigens en entûsjasme, fiele de waarmte fan famyljeleafhawwer, de oprjochtens fan freonskip, en de skientme fan leafde, belibje laitsjen en triennen, glêdens en frustraasjes, groeie yn elke ûnderfining, en ferrykje ússels yn elke waarnimming. In wylde ûnkrûd sil stride om troch de boaiem te brekken, in lytse blom sil dapperich nei de sinne bloeie, en in fleanende fûgel sil oanhâlde om syn wjukken te fersprieden en te sweevjen. Alle libbens yn 'e wrâld besykje har bêst om har eigen ljocht te skinen yn beheinde tiid, dat is de meast orizjinele betsjutting fan it libben - om net allinich te bestean, mar om waarm te groeien, oandachtich te fielen en in unyk teken fan ús efter te litten. Wy hoege net te wrakseljen mei wannear't it libben sil einigje, gewoan koesterje elk momint fan it hjoeddeiske, leafde earnstich, libje serieus, en folje it beheinde libben mei waarmte en wearde.
De dea is net ferskriklik. It is net de ferneatiging fan it libben, mar de syklus en bestimming fan de natuer.Berne, aging, sykte en dea binne de moaiste wetten yn 'e wrâld, gjinien kin in útsûndering wêze, nettsjinsteande rykdom of status. Wy tinke altyd dat de dea ferlies, ôfskied en it ein fan alles is, mar út in oar perspektyf is de dea gewoan de transformaasje fan libbensfoarmen: fallen blêden feroarje yn maitiidsmodder om nije beammen te fieden, rinnend wetter fusearret yn rivieren en seeën om werom te gean nei de gruttens, en ferlerne libbens ferdwine noait echt. Dejingen dy't wy leafhawwe, de waarmte dy't wy ferlitten hawwe, en de goedens dy't wy trochjûn hawwe, sille altyd yn 'e wrâld bliuwe, it ljocht wurde yn' e oantinkens fan lettere generaasjes en yntegrearje yn 'e sirkel fan 'e natuer. De dea leart ús te koesterjen, lit ús de fragiliteit en kostberens fan it libben begripe, lit ús obsesjes en skeel loslitte, witte hoe't wy it libben respektearje, oaren en ússels freonlik behannelje. It is gjin tsjuster ein, mar in herinnering dat wy moatte libje sa't wy wolle yn 'e tiid dat wy it libben hawwe.
De syklus fan libben en dea is in ivige wet fan it universum, en ek de sêftste wierheid fan it libben. Wy hoege net bang te wêzen foar de komst fan 'e dea, noch de tiid fan it libben fergrieme. It libben jout ús it rjocht om de wrâld te fielen, en de dea jout ús de rêst om it ferline te regeljen. Se komplementearje inoar, meitsje elk libben sinfol en elk ôfskied fan betsjutting. Meie wy allegear it libben mei eangst behannelje, it libben omearmje mei entûsjasme, en oantlit ôfskied en einigje mei in kalme en freedsume geast, begripe dat wy briljant moatte libje as wy libje, en de regeling fan 'e natuer fredich akseptearje by it fuortgean, en libje it meast autentike en waarme sels yn' e syklus fan libben en dea.
